Eens in de zoveel tijd blikt een bestuurslid terug op wat we allemaal hebben beleefd.
Deze keer is het de eer aan de penningmeester van het XXXIIste bestuur: Fien van Vliet.
Op dit moment zijn de inschrijvingen voor het 33e bestuur der studievereniging Awater geopend en daarom voel ik me toch een klein beetje geroepen om in dit blog te vertellen waarom je écht bestuur moet gaan doen. Ik word namelijk heel blij als ik terugkijk op dit jaar. Geen moment heb ik spijt gehad van mijn beslissing. Want hé, bestuurder zijn, is gewoon hartstikke leuk!
Om te beginnen: mijn bestuursgenoten. Zoals sommigen van jullie misschien weten, kennen Maud en ik elkaar al uit jaar 1. Samen met Arin en Isabelle waren wij een clubje en ik wist vorig jaar dan ook al lang dat ze zou gaan solliciteren. Ook wist ik wat ik aan haar zou hebben: ze is iemand met verantwoordelijkheidsgevoel en waar je op kan bouwen. Én die veel grapjes maakt waar je om moet lachen al zijn ze soms ontzettend flauw. De andere twee, geen idee! Donna kende ik vaag en Noa had ik al helemaal (per ongeluk) straal voorbij gelopen vorig jaar. In Bratislava, tijdens de vorige Buitenlandse Reis, zei ik hoogmoedig: ‘ik ga met iédereen praten deze week’. Dat ik geen woord heb gewisseld met Noa en Donna vind ik nu ergens heel komisch. Nu zie ik ze vaker dan mijn familie. En al ben ik misschien iemand die soms liever vanaf de Awaterbank alles gadeslaat (zoals een K3 concert op gitaar), vind ik ze nog steeds leuk en heb ik het gevoel alsof ik ze nog zo veel moet vertellen en we nog lang niet uitgepraat zijn. Tuurlijk, soms komen ook zíj mijn neus uit maar als ik ergens tegenop zie volgend jaar, is het hen niet meer elke week zien.
Maar ook iets anders maakt bestuurder zijn, hartstikke leuk. Namelijk: mijn commissies. I. love. them. Ik wilde graag penningmeester worden maar tegen 1 ding zag ik op: mijn commissies. Ik vond het geen relaxt idee het hele jaar door, tot en met september, met het introkamp bezig te moeten zijn. En sorry dat ik het zeg, maar ik hou gewoon niet zo van reizen plannen. Maar wat ben ik nu blij met mijn commissies. Iedereen doet zijn best maar tegelijkertijd nemen we het allemaal wat minder serieus. En wat lach ik me steeds rot. Elke keer komt Marco Borsato wel om de hoek kijken bij de IntroduCie en ook de BRC is gewoon de gezelligste commissie, punt.
En toch, het is soms best druk met z’n vieren. We hebben heel wat promotiecommissaristaken te verdelen en dat kan best veel zijn. Sowieso, als dingen niet lopen als gepland, zorgt dat voor extra werk. Daarbij zijn er taken die ik gewoon minder leuk vind: onderhandelen met Stuvia, een creditcard aanvragen, het U-fonds mailen, nogmaals een creditcard aanvragen, de begroting aanpassen en de balans herinstemmen. Sommigen in mijn omgeving hebben het me ook afgeraden, bestuur zijn, al helemaal met vier. Maar zij missen iets. In februari was er een week met 3 Awateractiviteiten. Ik zag daar stiekem tegenop: 3 avonden aanwezig zijn, leuk doen en daarnaast gewoon studeren. Maar die week zelf merkte ik niks meer van die tegenzin. Het was heerlijk om 3 avonden achter elkaar met Awateraars te zijn. Het was heerlijk gesprekken de dag erna voort te kunnen zetten, niks 6 datumprikkers invullen, gewoon 24u later elkaar weer zien! Ik weet nog dat ik dacht: ‘Ik zou eigenlijk gewoon met deze mensen in een klas willen zitten. Of in één huis willen wonen.’ En dat is wat buitenstaanders missen. Ook wil ik nog even zeggen dat de oud-penningmeesters altijd voor me klaar staan, bij hen kan ik mijn financiële frustraties van me afschudden. Zij, en andere oud-besturen, die gewoon mijn vrienden zijn, tonen ons dat we het niet alleen hoeven doen en ik ben altijd extra blij als ik hen op een activiteit zie verschijnen.
Dat wil niet zeggen dat ik er geen vrede mee heb in juni klaar te zijn. Het is iets prachtigs, besturen, ik bedoel: ik mocht meelopen in een optocht met hoogleraren!, ik heb in een huis vol asbest gezeten met de FUF, soep opgeruimd in bestuurspak, met 6 Awateraars op één kamer geslapen waarvan 3 op een bedbank voor 2, onderhandeld met bedrijven, ben uit een kroeg getild en ben me gezamenlijk dood geschrokken om een muis tijdens de bestuursvergadering. Maar het is ook ergens goed zo. Wel ben ik blij dat er nog een kwart jaar rest. Een kwart jaar met het voetbaltoernooi, de Buitenlandse Reis, het Weekendje Weg. Een kwart jaar waar ik nog even intens ga genieten van alles wat ik heb opgenoemd. Want hé, bestuur zijn, is gewoon hartstikke leuk. En al helemaal als je bestuurder bent van Awater.
Liefs,
Fien