Eens in de zoveel tijd blikt een bestuurslid terug op wat we allemaal hebben beleefd.
Deze keer is het de eer aan de voorzitter van het XXXIIste bestuur: Donna van der Ham.
Om te beginnen moet ik even opbiechten dat ik mijn eerste studiejaar zonder Awater heb gedaan. Pas aan het eind van het jaar werd ik lid omdat het toch wel eens leuk zou kunnen zijn, oeps. Maar hé, het maakt niet uit wanneer je binnen komt wandelen: je wordt altijd met open armen ontvangen.
Ik dompelde mij onder in het Awaterbad. Activiteit hier en daar, maar geen commissie voor mij. Totdat Cas met z’n puppyogen voor mij stond om te vragen of ik bij de ProducCie kwam. Zo gezegd zo gedaan, dus ineens was ik secretaris, maar eigenlijk werd ik een soort allrounder. Alles om te werken naar een spetterende musical: locatie fixen, beetje afdingen hier en daar, kaartverkoop starten, maar vooral zorgen dat iedereen een relaxt weekend zou hebben. Wie mij een beetje kent, weet dat ik alles graag tot in de puntjes regel. Ik denk graag stappen vooruit, dus tijdens de musical was is bezig met een snack voor tijdens de pauze, attributen klaarzetten en de chaos die was achtergebleven op te ruimen zodat iedereen in de pauze echt even kon relaxen. Dit was het eerste moment dat Awater als familie voelde, een thuis.
Ik baalde dat ik niet had gesolliciteerd voor bestuur, maar was apetrots op mijn jaargenoten Emma B en Lucas. Die zou ik immers gaan zien shinen en als ze mij nodig zouden hebben, zou ik paraat staan. Toen ze precies één dag bestuur waren, organiseerde ze de parkborrel: de plek waar iets heel bijzonders is gebeurd. Ik werd verliefd!? Op dat moment had ik dat nog niet door, maar ik ontmoette wel Megan. De vrouw die ik nu mijn vriendin mag noemen. In het nieuwe schooljaar besloot ik om in twee commissies te gaan: de IntroducCie en BRC. Allebei erg leuke commissies en ik was gelijk helemaal op mijn plek. Ik mocht alvast proeven van het voorzitterschap bij de IntroducCie. Ik had weliswaar geen hamer, maar wel de leiding over een commissie. Beide commissies waren erg gezellig en heb ik veel nieuwe dingen geleerd. Ik ben zelfs voor het eerst naar de Efteling geweest onder leiding van de Efteling-ecyclopedie Cas.
Bestuur bleef een beetje kriebelen, want het leek mij heel leuk maar toch twijfelde ik. Een opvallende trend tussen besturen zijn relaties en die moest ik natuurlijk is stand houden, dus ik besloot te solliciteren. Neetoor alle gekheid op een stokje: ik zou de rest van mijn leven spijt hebben als ik het niet zou proberen. Dus daar stond ik dan te wachten totdat ik naar binnen mocht en tegenover vijf serieuze koppies aan moest kijken. Wel een beetje gek hoor om tegen mensen die je zo goed kent zo serieus te gaan doen, dus iedereen moest even heel hard lachen om dit apartige verschijnsel. Een paar weken later zat ik in de senaatszaal te wachten, trots te wezen op XXXI en te poppelen om het stokje over te nemen. Dat was het dan voor XXXI, één voor één werden ze gedechargeerd en wij geïnstalleerd. Ik moest mijn best doen om niet te huilen van trotsheid op Megan, want ik moest immers nog 45 minuten volpraten. “Oh shit, mijn beurt, Emma roept mijn naam, opstaan”. Daar zaten we dan met z’n vieren op een rijtje, te wachten tot het awaterapplaus voorbij zou zijn. We hadden van tevoren nog even overlegd of we een pakje kaarten moesten meenemen voor als het applaus heel lang zou gaan duren, maar dat hebben we toch niet gedaan. Ik ben vrij introvert en met zoveel aandacht wilde ik echt onder de tafel verdwijnen.
Inmiddels ben ik een paar maanden trotse eigenaresse van een hamer en een penning. Heb ik uren op Canva gespendeerd om promo’s te maken, maar heb ik vooral heel veel lol gemaakt. Met alle leden maar vooral met mijn lieve bestuursleden. Ik heb geleerd dat ik niet alles alleen hoef te doen, besturen doe je immers samen. Het fijne aan besturen is dat je heel veel dingen leert, maar tegelijkertijd de creativiteit z’n werk mag laten doen. Ik kijk uit naar de komende activiteiten om iedereen nog beter te leren kennen, maar vooral naar de gezelligheid die Awater met zich meebrengt. Ik ben benieuwd hoeveel patat/friettafels ik nog ga verzorgen dit jaar en of het ons gaat lukken om de laatste koffiebeker te verkopen. Welke koekjes we nog allemaal gaan proeven en of aan het eind van het jaar niet buitenadem ben als ik de trappen naar de kamer op ben gesprint. Ik ben ook benieuwd of ik dit jaar eindelijk beter ga leren stijldansen: tijdens mijn examenjaar kregen wij een cursus voor het gala, maar ik zou het leuk vinden om meer te leren.
Ik wil nog een paar mensen in het zonnetje zetten: bestuur XXX voor het aanwakkeren van mijn Awaterliefde en bestuur XXXI voor het meeslepen naar alle activiteiten, de gezelligheid, maar vooral het vertrouwen om het stokje aan ons over te dragen. In het bijzonder wil ik Cas en Wesley bedanken voor hun enthousiasme, maar vooral hun oprechte interesse en liefde die er altijd is. Jullie hebben een speciaal plekje in mijn hart. Ik mag mijn eigen bestuur ook niet vergeten: Lieve Maud, mijn rechterhand, maar ook mijn linker. De persoon waar ik rare fratsen mee kan uithalen, de persoon waar ik ondertussen een heel mooi stickermapje van op mijn laptop heb staan. Lieve Fien, mijn geldmaster waar ik elke keer sorry moet zeggen als ik weer een idee heb waar veel te veel geld voor nodig is. De persoon die ook overal lijstjes voor maakt net zoals ik doe. Lieve Noa, de oco maar eigenlijk ook mijn PR. De geoliede machine die we zijn: ik maak, jij publiceert, samen zijn wij het mediateam. De brabo waardoor ik tijdens de vergaderingen ineens met een accent ga praten (die echt heel slecht is, sorry). Jullie zijn lieverds!. En dan lieve Megan, mijn lieve vriendin, bedankt dat je er altijd voor mij bent, dat ik kan uitrazen over alles, dat ik samen met jou de wereld kan ontdekken, dat jij mijn thuis bent.
Lieve Awaterfamilie, bedankt dat jullie als een familie aanvoelen!
Liefs,
Donna
Voorzitter bestuur XXXII